ในค่ำคืนแห่งหนึ่งอันเงียบสงัดของกรุงเทพ เด็กชายคนหนึ่งค่อยๆเดินออกมาจากโรงเรียนกวดวิชาศิลปะแห่งหนึ่ง ก่อนขยับปากพูดกับเพื่อนที่เดินตามมาข้างๆว่า
" กูจะเอาจิตรกรรมหว่ะ กูวาเดคไม่เหมาะกับกูหว่ะ"
เด็กชายคนนั้นเดินออกมาหน้าโรงเรียนกวดวิชาแห่งนั้น ก่อนถอดสายตาขึ้นฟ้า และ ถอนหายใจถอดหนึ่ง
ในค่ำคืนเดียวกัน ของท้องฟ้ามืดสงัด
ก็ฉายให้เห็นห้องๆหนึ่ง ที่กำลังเปิดไฟอยู่ในบ้างหลังหนึ่ง ห้องนั้นเต็มไปด้วยถ้วยรางวัลและใบประกาศ
เด็กชายคนหนึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาบรรจงใช้ปลายพู่กันตวัดลงบนเฟรมสีขาวอย่างไม่บันยะบันยั้ง
เหมือนกับว่าอารมณ์ของเค้าได้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง ราวกับว่าเค้าอัดอั้นมานาน
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของเด็กคนนั้น
"โอ้วส่งประกวดงานไหนอีกล่ะเนี่ย ..... พ่อของเค้าส่งสายตาไปมองภาพวาดผืนใหม่ของเค้า ที่เป็นรูปคนแก่กำลังใส่บาตรพระในยามเย็น"
พ่อของเค้าไม่ใช่ใครที่ไหนก็คือศิลปินใหญ่อันลือลั้นของเมืองไทย
พ่อของเค้าเดินเข้ามาตบหลังลูกชาย ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและภูมิใจในพรสวรรค์ของตัวลูกชายเค้า ที่เค้าได้บ่มเพราะมาตั้งแต่แบเบาะ
ลูกชายเค้ากลับนิ่งเงียบ ก่อนตอบกลับมาสั้นๆว่า "ครับ" เหมือนดั่งคิดอะไรอยู่ในใจ
เช้าวันต่อมาที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง
" กูจะเอาจิตรกรรมหว่ะ กูวาเดคไม่เหมาะกับกูหว่ะ"
เด็กชายคนนั้นเดินออกมาหน้าโรงเรียนกวดวิชาแห่งนั้น ก่อนถอดสายตาขึ้นฟ้า และ ถอนหายใจถอดหนึ่ง
ในค่ำคืนเดียวกัน ของท้องฟ้ามืดสงัด
ก็ฉายให้เห็นห้องๆหนึ่ง ที่กำลังเปิดไฟอยู่ในบ้างหลังหนึ่ง ห้องนั้นเต็มไปด้วยถ้วยรางวัลและใบประกาศ
เด็กชายคนหนึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาบรรจงใช้ปลายพู่กันตวัดลงบนเฟรมสีขาวอย่างไม่บันยะบันยั้ง
เหมือนกับว่าอารมณ์ของเค้าได้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง ราวกับว่าเค้าอัดอั้นมานาน
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของเด็กคนนั้น
"โอ้วส่งประกวดงานไหนอีกล่ะเนี่ย ..... พ่อของเค้าส่งสายตาไปมองภาพวาดผืนใหม่ของเค้า ที่เป็นรูปคนแก่กำลังใส่บาตรพระในยามเย็น"
พ่อของเค้าไม่ใช่ใครที่ไหนก็คือศิลปินใหญ่อันลือลั้นของเมืองไทย
พ่อของเค้าเดินเข้ามาตบหลังลูกชาย ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและภูมิใจในพรสวรรค์ของตัวลูกชายเค้า ที่เค้าได้บ่มเพราะมาตั้งแต่แบเบาะ
ลูกชายเค้ากลับนิ่งเงียบ ก่อนตอบกลับมาสั้นๆว่า "ครับ" เหมือนดั่งคิดอะไรอยู่ในใจ
เช้าวันต่อมาที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง
