จำไม่ได้ว่าเริ่มวาดรูปเมื่อไหร่
น่าจะซัก ประมาณ 4 ขวบแบบวาดเรื่อยเปื่อย
ตอนนั้นมีละครนายขนมต้ม เราดูตามพี่เลี้ยง
ก็เห็นพม่าสู้กับไทย
ก็วาดในกระดาษเป็นสงครามไทยกับพม่าเลย 55
ตอนอยู่อนุบาลก็ไม่ได้วาดรูปเก่งอะไร ไม่มีผลงานเด่นมากนัก
คือตอนนั้นอนุบาลเค้ามีให้นักเรียนวาดรูปเล่นๆ
เป็นการประกวดระบายสีน่ะ
ตอนนั้นเค้าให้ภาพช้างมา
เราก็เอาเลยช้างสีเรนโบว์
ก็ออกมาแปลกๆ ก็เอากลับบ้านให้แม่ระบายให้
ก็สวยขึ้นมาก แต่ก็ไม่เสร็จ
เราก็ต้องทำที่เหลือเองเราก็โชว์สุดฝีมือ
เหมือนปลุกฝีมือที่มีอยู่ออกมา
และเราก็ได้รางวัลด้วยเป็นรถอะ
ที่ 1 มั้งไม่ก็ที่ 2
ค่อนข้างปลื้มมาก
ก็มาอยู่ประถมที่ กรุงเทพคริสเตียน
ตอนนั้นก็ไม่มีอะไรสนใจเรื่องวาดรูปเท่าไหร่
แต่เรียนศิลปะทุกวันเสาร์เหมือนเรียนเล่นๆอะไม่ได้จริงจังมาก
แต่ก็เคยได้รับคำชมเรื่องนี้ด้วย
ตอนนั้น วิชา สปช. เค้าให้เราวาดรูปพระพุทธเจ้า
เราก็วาดซะเต็มที่จารย์เค้ามาดูก็บอก
โอ้โหสวยดี
จารย์ยังวาดไม่ได้ จารย์ สปช. น่ะ
เราก็ปลื้มนิดๆ
ตอนป.2 ก็ไม่ได้มีผลงานดีเด่นอะไรมาก
จนวันนึงเป็นวันที่ครูประจำชั้น เค้าแจกสมุดความประพฤติให้
วันนั้นก่อนตอนเย็นชั่วโมงสุดท้าย
เราก็วาดต้นแอปเปิ้ลแบบสุดฝีมืออะ
จารย์ก็ บอกว่าสวยดีและก็ให้เราไปเอาสมุดความประพฤติตอนเย็นแบบหลังคนอื่นน่ะ
จารย์ก็เขียนเพิ่มว่า
เรามีพรสวรรค์นะ อะไรเงี้ยอยากให้ ผู้ปกครองส่งเสริม
และตอนป.2ก็มีอยู่ช่วงนึงที่บ้าโดเรม่อน เราก็อ้อนแม่ให้ซื้อให้
แต่เรามีเยอะไง
แล้วตอนนั้น ก็มีร้านเช่าการ์ตูนแม่เลยสมัครให้
เราก็ไปเช่าบ่อยๆ
รู้จักการ์ตูนเยอะขึ้นๆ
ตอนนั้นก็บ้าโดเรม่อน
แล้วก็รู้จักกับเรื่อง let's go เป็นการ์ตูนจากเรื่อง รถแข่งที่เราบ้ามาก
เป็นรถ mini 4 wd น่ะ
ที่โรงเรียนเราก็เอากระดาษมาพับเป่ากัน แบบตั้งเป็นทีมเลยนะ
ตอนป.2 ก็ไม่ได้เรียนวาดรูปอะไรเป็นพิเศษ ก็เรียนวันเสาร์เหมือนเดิมอะ
แต่ก็ไมได้จริงจังมาก
แล้วตอนนั้น เราก็ได้ทำการด์วันแม่คือทำซะสวยเชียวจารย์ อังกฤษก็บอกว่า
จะเอาดีสุดสามคนไปโชว์ที่บอรด์
อีกคนได้อ่านในหอธรรม คล้ายๆห้องประชุมน่ะ
เราก็ไม่นึกว่าเราจะได้
ก็คือแบบอึ้งไปเหมือนกัน
แล้วก็ขึ้นมา ป.3
ก้ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
จนได้อ่านการ์ตูนจ๊ะจ๋าอะแหละ
เป็นการ์ตูนเล่มบางๆของมูลนิธิคนพิการ
เราก็อ่านชอบเรื่องในนั้นมาก
ก้เอาไปวาดเล่นทีโรงเรียน
ไอ้จิ กับ ไอ้เปรม แล้วก้โอ๊ตมั้ง
ก็ชวนกันทำการ์ตูนแบบเล่นๆน่ะ
เราก้เขียนแก๊ก จากขายหัวเราะเอามาก้อปปี้
แล้วไอ้จิก็เขียนเรื่องเดอะโปลิศไรเนี่ยแหละ
ส่วนไอ้เปรมไม่เอา
ไอ้โอ๊ตก็เขียนเรื่องจอมโจรคิด
แล้วก็เอามารวมกันเอามาเย็บเล่ม
ชื่อ หนังสือ 2000
ต้นฉบับตอนนี้ก็เหลือแผ่นสองแผ่นเอง
จากนั้นก็ได้ไปงานหนังสือไปซื้อ
ประวัติของฟูจิโกะ ฟูจิโอะ ก็บ้าเลย
ตอนนั้นก็ฮึดแล้วว่า
เราจะเป็นนักเขียนการ์ตุนให้ได้
ตอนนั้น มีการประกวดวาดเกี่ยวกับการอณุรักษ์ธรรมชาติ
ครูก็ส่งเรากับปราโมกข์ไป
ปราโมกข์มันเรียนสีชอลค์มาแบบเก่งมากๆ
เราก็ใช้ไรไม่เป็น
ก็ใช้สีไม้กับเมจิค ก้ห่วยแตกไม่ได้รางวัลอะไรเลย ปาโมกข์มันยังได้
จากนั้นก็วาดการตูนเสมอมา ก็บ้าหนักเข้าๆ
พอมา ป.4 ตอนป.4 ก็คือยังวาดรูปอยู่เรื่อยๆ
ตอนนั้นแม่ก็เห็นว่าเราชอบวาดการ์ตูน
แล้วเห็นที่ดินสอสีที่สยามมีสอนวาด การ์ตูนเลยพาไปสมัคร
แต่เรายังเล็กเค้าเลยไม่รับ
เราก็ไปเรียนศิลปะเด็กแทน ก็ยอมรับว่าได้เรียนรู้สีชอลค์แบบเต็มๆ
แต่ก็ไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ เพราะเราชอบการ์ตูนมากกว่าตอนนั้น
คือจำได้ว่าตอนนั้นเราไม่ได้มาอาทิตย์นึง
อีกคนก็ไมได้มา อีกคนที่ไม่ได้มาเนี่ย มันเก่งแบบมันเรียนมาเยอะแล้ว
แข่งหลายครั้ง ได้รางวัลมาก้เยอะ
อาทิตย์ที่เราหยุดไปเค้ามีให้วาดรูปส่งประกวด
เกี่ยวกับวิ่งเพื่อสุขภาพ ประมาณนี้มั้ง
อาทิตย์ต่อมาเรามา ก็ไม่ได้วาด แต่มันดันได้วาด
แม่งก็คิด จารย์ห่าไรเนี่ย คือเหมือนลำเอียง เราก็ไม่สนว่ะ
แล้วก้อตอนนั้นที่โรงเรียนได้รู้จักกับ t.crig เป็นครูสอนศิลปะ
คือผมเรียนโปรแกรม อินเตอร์ไง คนสอนเลยเป็นฝรั่ง
ซึ่งต่อจากนั้น ก็จ้างครูไทยมาสอน
เค้าก็สอนการเขียนสีน้ำ ก็เป็นคนแรกที่ทำให้เราได้รับรู้เรื่องสีนิดนึง
แล้วก็มาป.5 เป็นจุดเปลี่ยนแปลงเยอะมาก
เพราะตอน ป.5 เนี่ยเราได้อ่านการ์ตูนเยอะขึ้น
จึงเรียกว่าได้ว่า รับอิทธิพลมาเยอะขึ้น
เราก็ได้อ่านดราก้อนบอล กับ ซึบาสะ
ก็เอาเลยเอาพวกญาติๆเนี่ยมาเล่นเป็นแบบซุปเปอร์ไซย่า
มาสู้กันวาดในกระดาษเอาไว้เยอะ
แบบวาดเล่นๆน่ะ
แล้วก็วาดซึบาสะเอาเพื่อนในห้องมาเล่นกัน
เป็นทีมชาติแบบวาดเป็นคนเตะฟุตบอลไง
ไม่เคยวาดเป็นเรื่องหรอก
ถามว่าอยากมั้ย อยากมากคิดมานาน
แต่ฝีมือก็ยังห่วย
และตอนนั้นเองจุดหักเหก็เกิดขึ้น
ตอนนั้นเราก็ไปสมัครเรียนวาดการตูน
แต่แม่เห็นว่าคนสอนเป็นผู้หญิง
เลยกลัวลายเส้นออกมาเป็นผู้หญิง เลยให้เราไปเรียนวาดภาพประกอบแทน
เราก็ไปเรียน ก็ต้องรออีกอาทิตย์
กับพี่แผน
ก็ชอบงานพี่เค้ามาก ก็ก็อปรูปผลงานพี่เค้าบ้าง
คือพี่เค้าวาดภาพประกอบในการด์ไง
เราก็เล่นการด์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
ก็ตกใจพอรู้ว่าพี่เค้าวาดภาพนี้ภาพนี้นะ
คือตอนนั้นนี่คิดได้เลยว่า มีมหาลัยศิลปะอยู่ด้วยนี่หว่า
คือพี่เค้าก้เรียนอยู่ที่นี่
คือศิลปากร
ก็คิดไว้เลยว่า
เราต้องเอนท์ที่นี่ให้ได้
คือตอนนั้นพวกพิคเกอร์ไรเงี้ยเราก็ยังไมได้ ไม่รู้จักเลย
แล้วพวกลายเส้นเราก็แบบ ตอนนั้นบอกตามตรงว่าปัญญาอ่อนอยู่
เราก็มาเปลี่ยนแปลงตอนนี้ ตอนนี้ก็ยังติดต่อกับพี่เค้าอยู่
แล้วก็คือแบบฮึดตั้งแต่ตอนนั้น
คือวาดรูปตอนดึกๆทุกวันอะหลังจากจบคอรส์กับพี่เค้าแล้ว
บอกได้เต็มๆเลยว่าช่วงนั้นงานเปลี่ยนค่อนข้างมาก
วาดถึง 4-5 ทุ่ม
ตอนป.6 ก็เรียนกับครูเบิ้ล ก็ถือว่าได้แรงฮึดบ้าง ก็ชอบไปห้องศิลปะของจารย์เค้าบ้าง
ไปดูเทคนิค
ไปเอาผลงานเค้ามาลอกบ้าง
ก็ทึ่งกับผลงานเค้านิด
ก็ได้อะไรตรงนี้มาเยอะ
ซึ่งตอนนั้นมีวิชาศิลปะครั้งนึง
เค้าให้วาดเส้นเราก็วาดรองเท้า
จากของจริง
ก้ไมได้คิดอะไรวาดไปเรื่อยๆ
ปรากฎว่าได้ 10เต็ม ก็คิดว่าเฮ้ยท็อปเลยนี่หว่า
กฌดีใจพอตัว
ต่อจากนั้นแกก็เห็นว่าตอนนั้น มีงานประกวดในโรงเรียน
ก็ส่งเรากับไอ้เกียรติ ที่น่าจะมีแววไปแข่ง
แต่เค้าให้ใช้สีชอลค์ไง พวกเราเลยตกรอบมาแบบไม่เป็นท่า คือเราก็เก่งวาดอย่างเดียว
ก็ช่างมันเลย ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งที่สองแล้วกัน
ก็ได้เรียนการตูนกับพี่ไนทตอนนั้นก็ยังบ้าๆบออยู่
ก็เป็นตัวเด่นไปทั่ว ทำนู่นทำนี่ไม่ค่อยสนเท่าไหร่
ก็ยังฝึกวาดไปเรื่อยๆ
แล้วมีตอนนึง ได้ไปเห็นสมุดวาดเส้นของจารย์เค้า
ก็เห็นรูปโอ่ง
มีเงามีอะไรเราก็ทำบ้าง
แต่เราก็ทำแต่ภาพเดิมๆอะนะ
มีโอ่งแล้วก็มีเงาแบบเล่นๆน่ะ
แต่ช่วงนั้นบอกได้คำเดียวเลย
ว่าติดเล่นการด์มาก วาดรูปจึงเป็นอะไรที่นานๆทำครั้ง
แต่ความคิดเข้าศิลปากรยังคงอยู่
พอขึ้นมาม.1 ก็เริ่มใช้คอมเป็นเริ่มท่องเว็บ
เล่นเน็ตก็รู้จักกับพี่น้ำ ก็ได้เห็นงานแบบใหม่ที่ใช้การสานเส้นเอา
เราก็บ้าละ ฝึกสานเส้นเข้าๆ
ได้เห็นผลงาน
คนนู้น คนนี้เข้า
ก็เป็นแรงบัลดาลใจเยอะ
ประจวบกับตอนนั้นได้เรียนวาดเส้นที่สยาม ทุกเสาร์ด้วยก็ฝึกวาดเส้นไปเลย
แต่ตอนนั้นก็วาดการ์ตูนไปเรื่อยๆ
ก็สมัครแข่งวาดการตูนของฝ่าย
ห้องเรียนสีเขียวแต่ก็ไม่ได้ส่ง (รอบสองแล้ว รอบแรกก็ป.6)
ตอนนั้นก็ฝึกแต่สานเส้นเนี่ยแหละ
ช่วงนั้นมีตกแต่งห้องด้วย ในงานคริสมาสต์ก็ได้รับคำมค่อนข้างเยอะ
กับมีผลงานทำลายไทยเค้าให้คัดตัดเส้นลายไทยน่ะ
เราก็ได้เรียนรู้ลายไทยมาบ้าง
และก็มาม.2 ตอนนั้นก็ยืนๆฟังประกาศตอนเช้า
ประกาศก็นาน แล้วก็ร้อนทุกเช้าอะนะ
พอดีวันนั้นเราก็ยืนฟังดีๆ เพระปกติก็ไม่ได้ฟังหรอกดุกดิกไปทั่ว
เราก็ได้ยินว่าที่หมวดศิลปะมัธยม มีการรับสมัครนักเรียน
เพื่อไปแข่งกวาดรางวัล
เราก้ไปสมัคร ก็ได้ยินประกาศวันจันทร์
ไปเรียนวันพุธ
พอไปถึงก็ไปแบบมั่วๆมากๆ เพราะEIP จะไม่ค่อยรู้อะไรพวกนี้หรอกครับ
เราก็ดักดั่นไปจนได้ คนสอนคืออาจารย์สุรัตน์ ทรัพย์มั่งมี
เคยสอนที่ยอร์แซฟ์ 7 ปี และก็ออกมา
ตอนแกอยู่ยอร์แซฟ์ แกปั้นเด้กไว้เยอะมาก
แกก็บอกกกะมาปั้น ที่นี่มั่ง
ไปถึงจารย์ก็พาไปดูแกลอรี่ เพราะตอนนั้น มีงานที่สีลมแกลอเรียพอดี
วันต่อมาก็มาเรียน จารย์ก็ให้วาดการตูน
คือเรียนถึงพฤหัส ศุกร์ก็หยุด
แล้วจารย์ก็บอกว่าอยากให้ลองฝึกสีโปสเตอร์ เพราะในการแข่งเอารางวัลเนี่ย
สีโปสเตอร์จะนิยมใช้กันมาก
เราก็ได้เรียนในวันจัทนร์ ขอบอกว่าหนุกและใช้ยากมากๆ
ตอนแรกจารย์ก็ให้ทำเป็นช่องสี่เหลี่ยม ขอบอกว่าห่วยมากๆ
แล้วก็ได้เปลี่ยนจากทำแต่ช่องเล็กๆสี่เหลี่ยม เป็นทำภาพขนาดเท่ากระดานแผ่นเล็ก
ก็ทำไม่ได้ดีเลย
จารย์ก็เปลี่ยนแล้วบอกเรียนวาดเส้นแล้วกันสลับกันไป
เราก็ลองทำวาดเส้น
ปรากฏจากห่วยสุด
กลายเป็นดีสุด
เพราะตอนนั้นฝึกวาดรูปและสานเส้นมาเยอะเอาการ
พอดีตอนนั้นใกล้จะถึงงานโรงเรียนแล้ว เราก็เลยวาดรูปโก้โรงเรียน
สานทั้งภาพเลยฮะ
มีรุ่นพี่คนนึงบอก ถึงแสนเส้นได้มั้ง
เล่นเอาขำพอการ
บอกตามตรงเรียนกับจารย์
มีทั้งฮา
สนุก
และต้องอดทน
ไม่งั้นก็ต้องเลิกไป
เพราะมีหลายคนเลิกไปแล้วเหมือนกัน
ตอนนั้นเราได้ใจเต็มที่ เพราะวาดเส้นเก่งสุดแล้วในกลุ่มที่ติวหลังเลิกเรียน
หลังงานโรงเรียน จารย์บอก
อยากจะให้ฝึกจริงจังสักที
เพราะอยากส่งเข้าประกวดแล้ว
ก็เลยให้เตรียมสีโปสเตอร์มาอยากให้ทำได้แล้ว
เราก็ไปเอามาเลยไปซื้อมา
เราก็วาดไปครั้งแรกมาถึง
ขอบอกว่าโดนด่าเละจริงๆ
แบบเละมากๆ
ขนาดแพ้เด็กม.1 อะคิดดู
ก็เครียด ไม่ใช่เครียดเรื่องวาดไม่ได้
แต่ในวันนั้นที่เรียน จารยืไม่ช่วยเราเลยแล้วก็มาวิจารณ์งานตอนหลัง
วันนั้นก็เครียด
ก็ไปทำใจ
แล้ววันจันทร์ก็มา วันจันทร์มาถึงเราก็ไปคนแรกเหมือนเดิม
วันนี้ก็โดนจารย์ด่าอีกก็เซ็ง
เราก็หยุดวันอังคารไป
ก็มาใหม่ทำภาพใหม่ถึงได้รับคำชมซักทีหลังจากนั้นก็โดนด่าเยอะมากๆ
โดนเข้าไปๆจนชิน
และก็มาถึงเทอมสอง จารย์ก็บอกว่าทดสอบเราผ่านแล้ว
คือในกลุ่มน่ะ ทุกคนผ่านหมดว่ามีความอดทนจะอยู่ครบเทอมมั้ย
ก็ดีใจที่ได้เรียน
เรียนไปเรื่อย ๆก็รู้เทคนิคเยอะมาก
ถึงแม้การเรียนจะต้องไปเรียนเกือบทุกเย็น
และนั่นทำให้ผมอยากให้มันหมดคาบ 7 เร็วๆ
เพื่อจะได้ไปเรียนก็ตาม
แต่...หลังจากเปิดเทอม2 มาได้ซักระยะ
จารย์สุรัตน์ค่อนข้างคิดถึงเด็กที่ ยอร์แซฟมากกว่า
เลยเหมือนทำให้เรามาเรียนเพื่อฆ่าเวลา
ทำให้เราไม่ได้รับอะไรเต็มที่
และเกิดการเบื่อการวาดรูปไปบ้าง
ช่วงนี้มีปัญหาเกิดกันบ่อยมาก
กับคนในกลุ่มด้วย
หลังจากนั้นปัญหากับคนในกลุ่มก็หายไป
และปัญหาต่อมาก็ตาม
คนในกลุ่มเริ่มหายไป ทีละคนสองคน
ช่วงนั้นเราไปส่งประกวดงาน แทม ก็ไม่ได้รางวัลอะไร
ก็รู้ว่ายังไงก็คงไม่ได้ เพราะมันเป็นงานเร่งที่เราทำเผาในสองวัน
เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็หวังกับงานบูมแทน
ตอนนี้เลยเหลือ 2 คน
หลังจากนั้น เราก็มีปัญหาตามมาอีกรุ่นพี่อีกคนนึง
ขอหยุดนานใช้ได้ เพราะมีสอบ
เราก็ขึ้นมาคนเดียว
ก็เหมือนจารยืไม่สนใจ ก็ทำให้เครียด อยุ่ในภาวะกดดัน
และช่วงนั้นงาน นิทรรศการศิลปะดีเด่นครั้งที่ 2 ก็มา
ช่วงนั้นเราก็โดนจารย์ด่าเละอีกแล้ว
ทำอย่างนุ้นอย่างนี้ผิดบ้างละ
นี่ผิดบ้างละ
แล้วหลังจากนั้น จารย์ก็ดูเหมือนไม่ค่อยมีแรงกระตุ้น
คืออยากทำไรก็ทำไม่ค่อยสนใจ
เราก็เอาว่ะ เราก็วาดมาเรื่อยๆ
และแล้วก็จบ ม.2
ก็ต้องมาดูว่า ม.3 ที่จารย์บอกว่าจะเปนปีแห่งการ ล่ารางวัลจะเป็นยังไง
ช่วงนั้นก็ปิดเทอม เราก็มาfocus กับงานบูม
และ tcm webboard member ที่ลงสมัครไปแล้ว
แต่ก็ต้องยกเลิก tcm ไปก่อนเพราะถ้าทำ tcm คงไม่ทันบูม
และแล้วปัญหาก็ตามมาอีก เมื่องานบูมเลื่อนส่งไปถึงเดือนกันยายน จากตอนแรกที่เป็น
พฤษภาคม
และช่วงนั้นก็เปิดเทอมขึ้น ม.3 พอดีก็ได้ กลับไปหาจารย์
และเริ่มทำงานประกวดของ ปตท.
ซึ่งทำลงบนผ้าใบค่อนข้างใหญ่โดยใช้สีอะครีลิค
การทำงานเฟรมและการใช้สีอะครีบิคเป็นคร้งแรก รวมถึงเป็นภาพที่ใหญ่ที่สุด
ในชีวิตที่เคยเขียนนั้น
ทำให้ผมท้อไปหลายครั้ง
แล้วมีอยู่คืนนึงวันศุกร์
จำได้ว่าฝันว่า
เรานั่งอยู่ในห้องแล้วจารย์บอกว่า ไอ้ง้วนมึงต้องเขียนให้เสร็จ ไปจนตาย
เหมือนมีแรงฮึดให้เขียนให้เสร็จ
ก่อนภาพนี้เสร็จก็โดนด่าไปเยอะ
ท้อก็เยอะ
เขียนก็ใช้เวลานาน
แล้วก็ส่งไปของปตท
ก็ไม่ได้รางวัล
ก็อึ้งไปอยู่ วันนึง
แล้วก็กลับมาเริ่มงานชิ้นใหม่ของนานมี
ในหัวข้อทำความดีถวายห่อหลวง
แล้วก็เขียนสีอะครีลิคได้ดีขึ้น
ระหว่างนั้น มีงานประกวดของกองทัพอากาศ กับ บริษัทสีน้ำที่เคยมาจัดงานที่ วันเกิดรร เรา
ที่ขายสียี่ห้อแวนโก๊ะห์
ก็มี เรา แล้วก็น้องอีกสามคนไปแข่ง
เราใช้สีน้ำ
น้องอีกสามคนใช้สีไม้
ปรากฏ มีไอ้ปอนด์ได้รางวัล สาขาสีไม้คนเดียว
แล้วก๋มาเขียนภาพ ของนานมีต่อ
ก็มีสกิลดีขึ้นๆ
งานก็เนี้ยบขึ้นๆ
ดีใจมากช่วงนั้น
